Nasza historia
Historia oddziału w Tychach
Oddział WOPR w Tychach działa od 29 marca 1972 roku. Zaczynał od dziewięciu drużyn nad Paprocanami, w Bieruniu, Mikołowie i Lędzinach. Poniżej kolejne zarządy i najważniejsze zmiany w historii oddziału.
- 1972
29 marca 1972
Powstaje Oddział Powiatowy WOPR w Tychach
Oddział Powiatowy WOPR w Tychach został utworzony uchwałą Zarządu Wojewódzkiego WOPR w Katowicach. Terenem działania oddziału było miasto i powiat Tychy.
Pierwszym prezesem został Paweł Winnicki. W skład pierwszego zarządu wchodzili również: wiceprezesi Bogusław Hering i Krystian Pucher, sekretarz Jerzy Pawełczyk oraz skarbnik Krystyna Brończyk. Przewodniczącym Komisji Rewizyjnej został Jan Świerzbinowicz.
Na terenie oddziału działały drużyny WOPR:
- przy Zieleni Miejskiej w Paprocanach – kierownik Jerzy Pawełczyk
- Paprocany – kierownik Jan Świerzbinowicz
- Bieruń Stary Łysina – kierownik Krystian Pucher
- Bieruń Stary Łysina – kierownik Waldemar Nocoń
- Dziećkowice – kierownik Henryk Siodłak
- Wesoła – kierownik Ludwik Jelonek
- Mikołów – kierownik Jacek Góral
- Lędziny – kierownik Bogdan Gałuszka
- Tychy – kierownik Józef Gąsiorowski
Drużyny zrzeszały około 95 ratowników.
- 1977
6 kwietnia 1977
Oddział Rejonowy i nowy teren działania
Oddział rozszerzył teren działania na Łaziska, Mikołów i Orzesze, a uchwałą Zarządu Wojewódzkiego WOPR w Katowicach zmienił nazwę na Oddział Rejonowy WOPR.
W skład nowego zarządu wchodzili: prezes Gotfryd Woźnikowski, wiceprezesi Edward Zagaja i Paweł Winnicki, sekretarz Jan Świerzbinowicz oraz skarbnik Kazimierz Markiel. Przewodniczącym Komisji Rewizyjnej został Tadeusz Galanty.
Drużyny działające na terenie oddziału:
- przy OW w Paprocanach – kierownik Edward Zagaja
- przy OW Łysina w Bieruniu Starym – kierownik Antoni Polus
- przy basenie krytym MOSiR w Tychach – kierownik Piotr Wiórek
- przy basenie na Osiedlu Górniczym w Tychach – kierownik Józef Gąsiorowski
- przy basenie w Mikołowie – kierownik Henryk Kubica
- przy basenie w Łaziskach – kierownik Piotr Harońska
Drużyny zrzeszały około 55 ratowników.
- 1981
29 października 1981
Prezesem Antoni Polus
Na zebraniu sprawozdawczo-wyborczym nowym prezesem został Antoni Polus. W skład zarządu wchodzili ponadto: Edward Zagaja – wiceprezes ds. szkoleniowych, Zbigniew Basista – wiceprezes ds. organizacyjnych, Zbigniew Biela – sekretarz, Mariola Oleś – skarbnik, a także Mirosław Jakubczyk i Leonard Wyleżoł – członkowie zarządu.
Przewodniczącym Komisji Rewizyjnej został Piotr Labus, a przewodniczącym Sądu Koleżeńskiego Bogdan Galoch.
- 1986
24 kwietnia 1986
Prezesem Jan Kubiak
Na zebraniu sprawozdawczo-wyborczym prezesem został wybrany Jan Kubiak. W skład zarządu weszli ponadto: Edward Zagaja – wiceprezes ds. szkoleniowych, Roman Burzyński – wiceprezes ds. organizacyjnych, Irena Andrejczyk – skarbnik, Stanisław Gabryelczyk – sekretarz oraz Janusz Wiórek – członek zarządu.
19 października 1986
Nadzwyczajne zebranie – prezesem Janusz Wiórek
Wobec wotum nieufności odbyło się nadzwyczajne zebranie sprawozdawczo-wyborcze. Nowym prezesem został Janusz Wiórek.
W skład 11-osobowego zarządu weszli ponadto: Edward Zagaja – wiceprezes ds. szkoleniowych, Roman Burzyński – wiceprezes ds. organizacyjnych, Irena Andrejczyk – skarbnik, Andrzej Machulec – sekretarz oraz członkowie: Danuta Charmuszko, Stanisław Gabryelczyk, Kazimierz Lewandowski, Mirosław Matusiak, Tomasz Skoczylas i Mirosław Skonieczny.
- 1987
10 września 1987
Zmiany w zarządzie
Do zarządu dobrano Jacka Krakowiaka i Mirosława Jakubczyka. Jacek Krakowiak w miejsce Romana Burzyńskiego został wybrany wiceprezesem ds. organizacyjnych.
- 1989
4 stycznia 1989
Jacek Krakowiak prezesem oddziału
W miejsce nieobecnego w kraju Janusza Wiórka prezesem oddziału został wybrany Jacek Krakowiak. Wiceprezesem ds. organizacyjnych został Mirosław Jakubczyk.
- 1991
26 maja 1991
Zebranie z udziałem 70 ratowników
W zebraniu sprawozdawczo-wyborczym wzięło udział 70 ratowników i ratowniczek. Prezesem został wybrany Jacek Krakowiak.
W skład 13-osobowego zarządu weszli ponadto: Mirosław Jakubczyk – wiceprezes ds. szkoleniowych, Tomasz Skoczylas – wiceprezes ds. organizacyjnych, Irena Andrejczyk – skarbnik, Danuta Charmuszko – sekretarz oraz członkowie: Edward Zagaja, Józef Gąsiorowski, Joanna Drozdek, Dariusz Grześka, Mirosław Matusiak, Iwona Tabaczek, Roman Burzyński i Bogdan Grabiec.
- 1996
27 listopada 1996
Zarząd na kolejną kadencję
Prezesem ponownie został Jacek Krakowiak. W skład 6-osobowego zarządu weszli ponadto: Mirosław Jakubczyk – wiceprezes ds. szkoleniowych, Tomasz Skoczylas – wiceprezes ds. organizacyjnych, Irena Andrejczyk – skarbnik, Danuta Charmuszko – sekretarz oraz członkowie Rafał Wiśniowski i Leonard Wyleżoł.
- 2002
5 czerwca 2002
Zarząd na lata 2002–2007
Prezesem ponownie został Jacek Krakowiak. W skład zarządu weszli ponadto: Marcin Pluta – wiceprezes ds. szkoleniowych, Grzegorz Kuśmierczyk – wiceprezes ds. organizacyjnych, Tomasz Skoczylas – skarbnik, Marcin Marcak – sekretarz oraz członkowie: Ireneusz Budziński i Tomasz Mentel.
- 2007
28 kwietnia 2007
Zarząd na lata 2007–2012
Prezesem ponownie został Jacek Krakowiak. W skład zarządu weszli ponadto: Marcin Pluta – wiceprezes ds. szkoleniowych, Marcin Marcak – wiceprezes ds. organizacyjnych, Tomasz Skoczylas – skarbnik oraz członkowie: Tomasz Mentel, Marcin Kocoń i Tomasz Kozioł.
- 2012
29 maja 2012
Zarząd na lata 2012–2017
Prezesem ponownie został Jacek Krakowiak. W skład zarządu weszli ponadto: Marcin Pluta – wiceprezes ds. szkoleniowych, Marcin Marcak – wiceprezes ds. organizacyjnych, Tomasz Skoczylas – skarbnik oraz członkowie: Tomasz Mentel, Marcin Kocoń i Tomasz Kozioł.
- 2017
12 maja 2017
Zarząd na lata 2017–2022
Prezesem ponownie został Jacek Krakowiak. W skład zarządu weszli ponadto: Marcin Pluta – wiceprezes ds. szkoleniowych, Marcin Marcak – wiceprezes ds. organizacyjnych, Tomasz Skoczylas – skarbnik oraz członkowie: Tomasz Mentel, Tomasz Kozioł, Jacek Krakus i Krzysztof Fijoł.
- 2022
24 kwietnia 2022
Zarząd na lata 2022–2027
Prezesem ponownie został Jacek Krakowiak. W skład zarządu weszli ponadto: Marcin Pluta – wiceprezes ds. szkoleniowych, Marcin Marcak – wiceprezes ds. organizacyjnych, Tomasz Skoczylas – skarbnik oraz członkowie: Tomasz Mentel, Krzysztof Fijoł i Rafał Majcheczyk.
Kolejne lata w zdjęciach i wpisach
Historia WOPR w Polsce
11 kwietnia 1962 roku Przewodniczący Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki zarządzeniem nr 74 powołał organizację o nazwie Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe. Ale historia ratownictwa wodnego zaczyna się dużo wcześniej.
- Starożytność
Pierwsza zorganizowana nauka pływania
Pierwsze zorganizowane nauczanie pływania prowadzono w starożytnym Rzymie. Pływanie traktowano jako jeden ze środków prowadzących do prawidłowego rozwoju fizycznego. Z czasów starożytnych pochodzą też pierwsze zapisy o ratowaniu życia ludzkiego.
- 1604
Zakonnicy pomagają ofiarom Wisły
Najstarszym polskim źródłem jest zapis o ufundowaniu w Sandomierzu przez Hieronima Gostomskiego klasztoru i szpitalika. Zakonnicy tego klasztoru mieli między innymi nieść pomoc ofiarom Wisły.
- 1767
Pierwsze towarzystwo ratownicze na świecie
W Amsterdamie powstało „Towarzystwo Ratowania Ludzi Utopionych” – pierwsze tego typu towarzystwo na świecie.
- 1775
Pierwsza polska broszura o ratowaniu ludzi
Z inicjatywy ks. A. Czartoryskiego wydano w Warszawie pierwszą w języku polskim broszurę o ratowaniu ludzi.
- XVIII w.
koniec XVIII wieku
Pogotowie dla tonących w Krakowie
Pod koniec XVIII wieku powołano w Krakowie Pogotowie Ratunkowe dla tonących.
- 1820
„Nauka i sztuka pływania”
We Lwowie wydano książkę „Nauka i sztuka pływania”, w której autor Karol Hojnic opisuje także metody holowania ratowanych.
- 1839
Resuscytacja z mocą prawa
Na terenie Królestwa Polskiego wydano przepisy, na podstawie których resuscytacja (ożywianie) uzyskała status prawny.
- 1898
Narodziny ratownictwa w Polsce
W Kaliszu powstało Towarzystwo Ratunkowe pod nazwą „Cesarskie Towarzystwo Ratowania Tonących” – pierwsza taka organizacja na ziemiach polskich. Ta data jest uznawana za narodziny ratownictwa w Polsce.
- 1902
„Jak ratować tonących”
W porozumieniu z Towarzystwem wydano w Kaliszu podręcznik „Jak ratować tonących”. Obok typowo lekarskich wskazówek udzielania pierwszej pomocy zamieszczono w nim osiem przepisów na korzystanie z kąpieli.
- 1908
Ratownicy nad Wisłą w Warszawie
W Warszawie działało Petersburskie Towarzystwo Ratowania Tonących, które niosło pomoc wszystkim korzystającym z wody w rejonie Warszawy.
- 1910
Międzynarodowa Federacja Ratownictwa
Powołano Międzynarodową Federację Ratownictwa. Dziś nosi nazwę Międzynarodowa Federacja Ratownictwa i Sportów Użytkowych (FIS) i ma siedzibę w Madrycie.
- 1926
Komisja ratownictwa na Śląsku
Polski Związek Pływacki powołał Komisję ds. Ratownictwa Wodnego z siedzibą na Śląsku, w Siemianowicach.
- 1927
29 czerwca
Dzień Ratownika
Komisja ds. Ratownictwa Wodnego przy Polskim Związku Pływackim ogłosiła 29 czerwca Dniem Ratownika.
- 1952
Ratownictwo na uczelniach
Z inicjatywy Dymitra Bogajewskiego ratownictwo wodne weszło do programu szkolenia studentów warszawskiej Wyższej Uczelni Wychowania Fizycznego. Materiały do nauczania opracował i zebrał Mieczysław Witkowski. W kolejnych latach ratownictwo wodne trafiło do programów wszystkich uczelni wychowania fizycznego w kraju.
- 1958
Pierwszy kurs instruktorów – w Katowicach
Dopiero wtedy zaczął się prawdziwy rozwój ratownictwa wodnego w Polsce. Publikacje z tej dziedziny zapoczątkował doc. dr hab. Mieczysław Witkowski z Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. W tym samym roku w Katowicach zorganizowano pierwszy kurs instruktorów ratownictwa wodnego.
- 1959
1133 utonięcia i idea WOPR
W 1959 roku utonęły 1133 osoby, a co czwarty utonięty miał mniej niż 18 lat. Wtedy zrodziła się potrzeba stworzenia służby ratowniczej i idea utworzenia WOPR.
Za „ojca chrzestnego” organizacji uważa się redaktora Tadeusza Olszańskiego, znanego wówczas działacza sportu pływackiego. W całym kraju ukazywały się artykuły o potrzebie utworzenia jednolitej organizacji, której głównym celem będzie ratowanie życia na wodach.
- 1962
11 kwietnia 1962
Powołanie WOPR
Przewodniczący Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki wydał zarządzenie nr 74 powołujące WOPR jako organizację regulaminową i ustalił jej tymczasowy regulamin.
Na początku WOPR liczyło w całym kraju 6021 członków.
- 1964–1965
Samodzielna organizacja czy nie?
W prasie i radiu trwała ożywiona dyskusja, czy WOPR ma być samodzielną organizacją.
- 1965
6–7 listopada 1965
I Sejmik WOPR w Poznaniu
Po wielu staraniach działaczy odbył się I Sejmik WOPR. Przedyskutowano profil i zakres działania przyszłej organizacji oraz wybrano 12-osobowe władze centralne. Powierzono im opracowanie statutu, uzyskanie osobowości prawnej i utworzenie nowej organizacji o nazwie Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe.
- 1967
9 października 1967
WOPR z osobowością prawną
Opracowano statut i decyzją Ministerstwa Spraw Wewnętrznych WOPR uzyskało osobowość prawną.
- 1969
20 kwietnia 1969
I Krajowy Zjazd WOPR
Lata 1965–1969 to okres wytężonej pracy organizacyjnej i szkoleniowej: powstały regulaminy, instrukcje i programy szkoleń. Na I Krajowym Zjeździe WOPR w Warszawie wytyczono główne kierunki działania i określono zadania terenowych ogniw.
WOPR przejęło od Polskiego Związku Pływackiego wszystkie sprawy związane z ratownictwem wodnym i rozpoczęło na szeroką skalę szkolenie ratowników i instruktorów.
- 1970
WOPR w międzynarodowej federacji
WOPR zostało członkiem Międzynarodowej Federacji Ratownictwa i Sportów Użytkowych.
Na początku lat 70. dużym problemem było zdobycie silnika, łodzi czy dotacji. To nikogo nie zniechęcało – prowadzono działania profilaktyczne, a na zebraniach rozmawiano o:
- profilaktyce, która zapewni bezpieczeństwo wypoczywającym nad wodą
- nauce pływania dla młodzieży i dorosłych
- zabezpieczaniu kąpielisk w sezonie
- rozpowszechnianiu ulotek i haseł o bezpieczeństwie nad wodą
- podnoszeniu przez członków kwalifikacji z ratownictwa i reanimacji
- 1979
Międzynarodowy Rok Dziecka
Główną uwagę skupiono na podstawowej nauce pływania dla dzieci – rok 1979 był ogłoszony Międzynarodowym Rokiem Dziecka.
- 1982
Trudny czas
Wydarzenia polityczne w kraju mocno odbiły się na działalności WOPR. Mimo to organizacja działała dalej dzięki zaangażowaniu i ofiarności członków. Organizowano kursy sternika motorowodnego, młodszego ratownika i ratownika wodnego oraz pogadanki w szkołach o bezpieczeństwie nad wodą.
- 1984
Ponad 70 tysięcy członków
Po latach dynamicznego rozwoju WOPR liczyło ponad 70 tysięcy członków.
- 1993–1998
Polska na tle Europy
Przeciętnie toną u nas 4 osoby na 100 tysięcy mieszkańców, przy średniej europejskiej 1,3 – co plasuje Polskę na drugim miejscu w Europie po Rosji. W 1993 roku utonęło 861 osób, w 1994 – 1430 (rok rekordowy), w 1995 – 1127, w 1996 – 709, w 1997 – 936, a w 1998 – 826 osób.
W krajach Europy Zachodniej ludzie toną najczęściej, uprawiając sporty ekstremalne. Polacy topią się w gliniankach, ześlizgując się z błotnistego brzegu albo próbując sforsować rzekę. Wstydzimy się kapoków, szukamy miejsc niestrzeżonych, przeceniamy swoje umiejętności.
- 1998
62 481 członków
Po transformacji ustrojowej WOPR liczyło w całym kraju 62 481 członków.
- Dziś
Czym zajmuje się WOPR
WOPR to bezinteresowna służba społeczna, której celem jest bezpieczeństwo na wodach śródlądowych, morskich i przybrzeżnych. Co roku członkowie WOPR uczą pływać, prowadzą pogadanki dla dzieci, młodzieży i wczasowiczów, zabezpieczają spływy kajakowe, zawody pływackie i regaty, a także patrolują wody razem z policją.
Tam, gdzie działa służba WOPR, jest bezpieczniej. Dlatego trzeba, aby jak najwięcej zbiorników, brzegów rzek i jezior znajdowało się pod jej nadzorem – i szkolić, szkolić i jeszcze raz szkolić.
Członkowie WOPR to ludzie, którzy nie liczą własnego czasu, żeby nauczyć i pomóc innym. Pracują społecznie, a jedyną zapłatą jest uratowane życie, uśmiech dziecka, które nauczyło się pływać, i zrozumienie, na które liczą ze strony innych.